در فرآیند پرورش میگو، بسیاری از کشاورزان با مشکلات زیر روبرو می‌شوند: اشتیاق به تغذیه میگو کاهش می‌یابد، رشد کند می‌شود و حتی پدیده "تنها غذا خوردن دوام زیادی ندارد" رخ می‌دهد.

این امر نه تنها بر مشخصات میگو تأثیر می‌گذارد، بلکه مستقیماً راندمان پرورش را نیز کاهش می‌دهد. علل این مشکل پیچیده و متنوع است و عمدتاً مربوط به کیفیت نهال‌های میگو، محیط آب، مدیریت آبزی‌پروری، سلامت روده و عفونت بیماری است.

دلایل اصلی کندی تغذیه و رشد میگو

۱. مشخصات ناهموار عوامل مربوط به بچه میگو: برخی از بچه میگوها خودشان اندازه‌های مختلفی دارند و سرعت رشد بعدی آنها به طور طبیعی متفاوت است. منبع ناشناخته: نهال‌های میگو از مزارع نهال غیررسمی ممکن است دچار انحطاط ژنتیکی شده یا حامل عوامل بیماری‌زا باشند که به راحتی می‌تواند منجر به رکود رشد یا حتی بیماری در مراحل بعدی شود.

۲. عوامل کیفیت آب: غلظت بیش از حد نیتروژن آمونیاکی و نیتریت در آب، یا مقادیر بالای pH در درازمدت، می‌تواند به بافت آبشش و اندام‌های گوارشی میگو آسیب برساند، واکنش‌های استرسی را تحریک کند و مانع تغذیه و رشد شود.

۳. وقتی طعمه‌های طبیعی زیادی وجود داشته باشد و حیوانات پلانکتونی (مانند شاخه‌پایان و پاروپایان) در استخر بسیار زیاد باشند، میگو ترجیحاً این طعمه‌های طبیعی را شکار می‌کند و در نتیجه مصرف غذای مصنوعی کاهش می‌یابد و این توهم ایجاد می‌شود که تغذیه کندی دارند. در دراز مدت، رشد ممکن است به دلیل کمبود تغذیه کند شود.

۴. مدیریت نامناسب و تراکم بیش از حد: بیش از ظرفیت حمل استخر می‌تواند به راحتی باعث واکنش‌های استرس و رقابت ناهموار برای غذا شود. سطح کم عمق آب: بدنه آب عایق و پایداری ضعیفی دارد، با نوسانات زیاد در دمای آب و استرس مکرر بر میگوها.

تبادل ناکافی آب: تجمع ضایعات متابولیکی در آب می‌تواند به راحتی منجر به کاهش کیفیت آب شود و بر تغذیه و رشد میگو تأثیر بگذارد.

میزان تغذیه غیرمنطقی: به طور کلی توصیه می‌شود که میگوها با نرخ روزانه ۶ تا ۸ درصد از وزن بدنشان تغذیه شوند (که می‌تواند به طور انعطاف‌پذیری با توجه به دمای آب، اکسیژن محلول و شرایط تغذیه تنظیم شود). تغذیه ناکافی می‌تواند منجر به محدودیت رشد شود، در حالی که تغذیه بیش از حد می‌تواند به راحتی بستر را آلوده کرده و بار روی کبد و لوزالمعده را افزایش دهد.

۵. عوامل بیماری: بیماری‌های باکتریایی (مانند عفونت ویبریو) و بیماری‌های ویروسی (مانند سندرم ویتیلیگو) می‌توانند مستقیماً به کبد، پانکراس و روده‌های میگو آسیب برسانند و منجر به کاهش ظرفیت هضم و جذب شوند که اغلب به صورت کاهش شدید خوراک یا قطع مصرف غذا آشکار می‌شود.
آسیب روده و خالی بودن معده در ژژنوم از علل اصلی شایع از دست دادن غذا و توقف رشد میگو هستند.

چگونه؟پتاسیم فرماتبهبود مشکل تغذیه آهسته و عدم رشد گوشت در میگو

دی‌فرمات پتاسیمیک ترکیب اسید آلی پرکاربرد است که عمدتاً از اسید فرمیک تشکیل شده استپتاسیم فرماتاین محصول دارای ویژگی‌های ایمنی سبز، محافظت ضد باکتری و روده‌ای، افزایش رشد کارآمد و عدم وجود باقیمانده یا مقاومت دارویی است که الزامات آبزی‌پروری سبز را برآورده می‌کند.
با توجه به مسائل تغذیه و رشد میگوهای آمریکای جنوبی، مکانیسم عمل آن عمدتاً در جنبه‌های زیر آشکار می‌شود:

۱. بهبود سلامت روده.دی‌فرمات پتاسیممی‌تواند مقدار pH روده را تنظیم کند، تکثیر باکتری‌های مضر (مانند باکتری‌های بیماری‌زای رایج مانند ویبریو) را مهار کند و تکثیر باکتری‌های مفید مانند باکتری‌های اسید لاکتیک را افزایش دهد، تعادل میکروبیوتای روده را حفظ کند و به طور مؤثر بروز انتریت را کاهش دهد.

۲. بهبود فعالیت آنزیم‌های گوارشی و افزایش مصرف پروتئین با بهبود نفوذپذیری روده.دی‌فرمات پتاسیممی‌تواند فعالیت پروتئازها و سایر آنزیم‌های گوارشی را افزایش دهد، تجزیه و جذب پروتئین‌های موجود در خوراک را بهبود بخشد، در نتیجه نرخ تبدیل خوراک را افزایش دهد، راندمان خوراک (نسبت خوراک) را کاهش دهد و ضایعات مواد مغذی را به حداقل برساند.

۳. بهبود قابل توجه در عملکرد رشد و میزان بقا. مطالعات محققان چینی هه سوکسو و همکاران (۲۰۰۶) نشان داده است که افزودن ۰.۸٪پتاسیم فرماتبه خوراک میگوی سفید آمریکای جنوبی می‌تواند وزن کل میگو را 20.6٪، افزایش وزن روزانه را 26٪ و میزان بقا را 7.8٪ افزایش دهد. نتایج تحقیقات نشان می‌دهد که فرمات پتاسیم می‌تواند به طور مؤثر وضعیت تغذیه میگو را بهبود بخشد و رشد فردی را ارتقا دهد.

۴. تغذیه پایدار و کاهش پاسخ به استرس.دی‌فرمات پتاسیممی‌تواند محیط روده و وضعیت کلی سلامت میگو را بهبود بخشد و به آنها کمک کند تا بهتر با فشارهای محیطی مانند نوسانات کیفیت آب، استرس تراکم و فشار پاتوژن کنار بیایند و در نتیجه رفتار تغذیه‌ای پایدار را حفظ کرده و بیزاری از غذا ناشی از استرس را کاهش دهند.

پیشنهادات

وقتی پرورش‌دهندگان با شرایطی مواجه می‌شوند که تغذیه میگو کند است و گوشت پرورش نمی‌دهند، ابتدا باید کیفیت نهال‌های میگو، شاخص‌های کیفیت آب، تراکم ذخیره‌سازی و وجود بیماری‌ها را بررسی کنند و بر اساس وضعیت واقعی در دهانه استخر، برنامه مدیریتی را تنظیم کنند.

در عین حال، می‌توان از فرمات پتاسیم با فرمولاسیون علمی در خوراک استفاده کرد (لطفاً برای اطلاع از دوز مصرفی خاص به دستورالعمل‌های محصول مراجعه کنید و دوز را با توجه به مشخصات میگو و محیط پرورش، به صورت انعطاف‌پذیر تنظیم کنید). استفاده طولانی مدت و معقول می‌تواند به حفظ سلامت روده، بهبود مصرف خوراک و در نهایت دستیابی به هدف "پرورش میگوی بزرگ و خوب" کمک کند.

حفظ سلامت دستگاه گوارش میگو برای تغذیه پایدار، رشد سریع گوشت، بهبود مشخصات ظاهری و افزایش سودآوری ضروری است.